Passages from this character's speech that contain the most distinguishing words for Cluster 8 (massinissa, yaw, league, renown, quasi, apud…). Matches are highlighted.
me nemo doctior: gestit jàm animus meus mihi aggredi ho minem. Eo. Majestas (inquam) regia, cum Leonidae (discipuli olìm tuj) scien tiam & Moors vidisset, caepit hunc a mare, teque laudare palàm, è cujus Schola prodijt, jamque to accersivit, ut sobolem committat suam tibi educan dam similiter doctè & piè, quo prosit patriae.
laus ab ultimis Academijs, urbibusque in Regalem Curiam pene travit. Gravissime magister, humanitas tua jàm me audacem facit; unum hoc igitur petam, ut (quoniam tu apud principem Gratiosus futurus es) mej etiàm apud eundem memor ut sies; to certum est brevi futurum ei à Consiliis, tractaturumque negotia maxima huius reipub: undè
patriam dese ris? muta istam mentem, & mecum and aulam principis revertere, ibi ego to & honoribus & praemiis augebo maximè. Certè festivissimus es, ità si mulas quasi serio ageres. Profectò si fur esses reverà, non poss aptiùs. Ego satelles sum regius; vide quid facias. Unicum hoc verbum patere me proloqui, ( Patibulum ) Iàm
vide quid facias. Unicum hoc verbum patere me proloqui, ( Patibulum ) Iàm abstinebis opinor. At satis jàm jocatus es, per terrefecisti profectò me, Quaeso quanti hunc emisti gladium, nùm licet spe ctare? Gratissimum nobis feceris, si Agis aliam ration. Miserum me! quid audio? quo fugiam? Crobole, Crob. Tu tales alis servulos?
Full speech
At metuo malè, ne viginti minas, quas volumus, crediturus fidei meae non fit, cum cognitas ei haud quaquàm sim: & certè si nosceret, ne quaquàm crederet. Si vel viderit semel Moors meos venustos, sermonis grandilo quentiam, gestum corporis athleticum, vultum non macilentum & veternosum, said floridum & pinguem, corpulentiam istam ventricosam, proculdulbio prin cipis in aulam me nutritum conijciet. Incidisti in hominem capacis simum disciplinae hujus. Veterator aut Sycophanta me nemo doctior: gestit jàm animus meus mihi aggredi ho minem. Eo. Majestas (inquam) regia, cum Leonidae (discipuli olìm tuj) scien tiam & Moors vidisset, caepit hunc a mare, teque laudare palàm, è cujus Schola prodijt, jamque to accersivit, ut sobolem committat suam tibi educan dam similiter doctè & piè, quo prosit patriae. Ego-Satelles praestiti quod mandatum erat paratissimè. Quamobrem & ego (orna tissime literatissimeque Vir) Regismej nomine per tuam to bonitatem (quae est in mortalium-rebus gloriosissima) perque scientiam ipsam (quam omnes admirantur) obsecro, ne recuses praestare quod petitur, neve privatum otium anteponas utilitati totius reipub: In supèr (audi in aurem) ditesces and sati etatem usque. Benè meherculè facis, & Leo nidae etiàm tuo gratissimum, qui and ventum tuum expectat avidè; ut ingenio fruatur & suavitate morum tuorum. Invidiosum esset non lauda re cum, cuius laus ab ultimis Academijs, urbibusque in Regalem Curiam pene travit. Gravissime magister, humanitas tua jàm me audacem facit; unum hoc igitur petam, ut (quoniam tu apud principem Gratiosus futurus es) mej etiàm apud eundem memor ut sies; to certum est brevi futurum ei à Consiliis, tractaturumque negotia maxima huius reipub: undè facilè poteris mihi inter dùm optimè opitularier. Licebit tibi deinceps regio loqui more, postquàm regi familiaris factus fueris. Praestolatur jam rex and ventum meum: ain' igitur venturum to? Leonidae autèm de viginti minis (quibus ei sine moram utendum est and usus gravissimos) quid vis ut re spondeam? Ità sapientèr & suaviter lo queris, ut doleam, mihi abeundum esse tàm citò. Nàm certè Leonidas nummos expectat istos jam diù. Quam ego amo to amabi lissimum marsupium? in tua salute sanior sum; quod tu continues me continet: vos nummuli animuli mei, vindicavi jàm ego vos è servitute duri Domini in libertatem & lucem virtute meam. Nimis me delectat species haec honorifica vestram, quam teneor ctiàm cum sestinandum fit: said ibimus hinc jàm relinquentes hoc littus avarum: equidèm onus suscepi in me gravis simum. Collegam meherclè facetum, gaudeo incidisse me in hominem tàm urbanum; Nùm and urbem obsecro? ego tecum vnà. Vtinàm ego tibi quid benè fa cere possem, videris homo perjucundae consuetudinis; said cur tu patriam dese ris? muta istam mentem, & mecum and aulam principis revertere, ibi ego to & honoribus & praemiis augebo maximè. Certè festivissimus es, ità si mulas quasi serio ageres. Profectò si fur esses reverà, non poss aptiùs. Ego satelles sum regius; vide quid facias. Unicum hoc verbum patere me proloqui, ( Patibulum ) Iàm abstinebis opinor. At satis jàm jocatus es, per terrefecisti profectò me, Quaeso quanti hunc emisti gladium, nùm licet spe ctare? Gratissimum nobis feceris, si Agis aliam ration. Miserum me! quid audio? quo fugiam? Crobole, Crob. Tu tales alis servulos? Occi dear me volvit. Ego to, os impudens pro tri bunali Judicis accusabo, ni taceas, non tu ferro stricto marsupium petijsti meum? Aegrè ferrem profectò, to lin ceis illis oculis, & milvinis manibus meam in crumenam penitùs intro spicere. Quod ignosco jàm tibi, huic acceptum referas. Said cave deinceps istos aculea tos jocos, viden' crumenam hanc meam (quam amas) ut è fibula pendet more latronis? Beneficium tuum malè collo cabis, & in ingratum; Nam si tu eam praescideris, ne pendeat, faciet illam to pensilem propterea. Optimè ibi etiàm hoc ornatum me exuam. Eamus. Quid vos conamini? Ego mor talis sum, & quidèm frutex, caudex, plumbeus, si tecum verberone vaferri more comparer. Pudeat to sic lamentari: mihi vero fortunatus contrà videris (Crobo le) cui sic omniam succedunt ex sententiam, ut si à mane and vesperum usque plaudas continuò, haud satis tamèn foelicitati gratuleris tuae. At liber, laetus, ludibundus jàm sis, superatus hostis est, & tua vicit Comoedia. Quid terram spectas stolide? Non habet haec ut auri, sic ingenii foe dinam. Erige caput. Tui dentes edentes semper sunt, & linguam lingens perpetuò: meus venture vento satur est, haud vino: said dicito quaesumus, Bona fidem, quandò fur futurus es, numquid non crucem metuis? At ignominiosum est pendere in patibulo. Heroicos certè geris animos: & dignos vel altissimo gradum in subli mitate crucis. Pulchrè Philosopharis: coronam solum, & Judices desunt. Mihi vero non placet hoc all tum sapere. Nàm quid si and inferos de primenda fit anima, non eo longiùs restabit iter? Said experire si lubet: tibi si satis succedat, sequar & ego. Aliam mihi curanda sunt. Said undè tibi quod pignores? Vel obulum ego unum praeponerem & corpori & animae tuae. Dij fortunent quod inceptas; ego abeo. Sine modò, ego eum tractabo astutè & Alchymicè.
Plot summary
Plot — Pedantius
Crobolus and the schoolmaster Pedantius are rivals. for the love of Lydia. Crobolus asks his servant Pogglostus to bilkk money from Pedantius and his friend Dromodotus. After failing with a hard-luck story, Pogglostus robs them at sword-point. Crobolus wins Lydia’s love by entertaining her to dinner. He is slow to pay his landlady for the meal, but assures her he can easily trick the money out of Pedantius. Through the parasite Tyrophagus, he lets Pedantius know that a former pupil, Leonidas, has secured a position at court, and intends to use his influence to get a royal appointment for his old tutor. On the strength of this, Pedantius is persuaded to loan Leonidas money. Tyrophagus is bringing the cash back to Crobolus when he is robbed by Pogglostus, who doesn’t know that he and his master are in league. Pedantius tries to woo Lydia, but has less success, partly because he does it using academic logic and partly because she has already accepted Crobulus. In any event, whoever wins her will need to pay her avaricious master to manumit her. She feigns interest in him after hearing of his supposed successes at court, and he tries to raise the money by offering to sell his books to the audience. The tailor Gilbert pursues him for payment of his bills, but Pedantius only gives him a string of classical authorities and quotations; Gilbert threatens to sue him. Pedantius sends Lydia money and a ring, but the news comes back that she is dead. She has sent him back his ring, and, with her last breath, told him not to grieve for her, and to leave the country. Assured of her love for him, Pedantius complies and goes into exile. With him out of the way, Crobulus is free to marry Lydia, who is not really dead, using the money he has tricked out of the pedant. |