PEDANTIUS

Dromodote, Sis bonus o foelix que tuis, sicut sapiens dixit poêta. Ut vam lent sodalis nostri Academici? numquid adhuc convenit inter vos & oppidanos? Cogitabam iàm dudum ipse vos invise re, & quosdam in Scholis Rhetoricis recitare Declamationes meas, quae nempe, ut Demostheni, lucernam oh lent. Composuj, congessi, consarci nauj tres plusquam Philippicas, aut Catilinarias contra barbaram gentem quid dixi? gentem? certè vero potiùs armentum Oppidanorum istorum hosti um Musarum; qui tamen vivunt, imo in forum veniunt, idque non and depo nendam, said confirmandam audaciam. Fama, malum ̄ quo non aliud velo cius ullum. Fama, comma, (malum &c parenthesis. ) Amare vero ridiculum: quod ego refutabo vel sola hac front philosophicâ. Eloquar, and sileam? Said cur in re momenti minimi Dilemmate utor non necessariò? Auge, audi nunc jam, Dro midote, tibi (cum anricus fit altar idem) remembering omnem non minùs, quam mihimet committam lubens. Uror, habes animi nuncia verba mej. Ut est apud Ovidium, qui vixit temporibus Augusti. Mihi nec verbis nec herbis po 'tis prodesse, me juvabit non medicus said Medica, licet enim interdùm novare verba. Imò, antequàm disputamus, Disputatio quid est? Omninò hic nescit rhetoricari. Ego dixissem ista declamatoriè mirum in modum, Quae tria (Judices) cum dixero, perorabo. Sane veram Differentiam est Rara avis in terris, nigròque simillima cygno. Quid tibi cum Transitionibus, quae quidem figurae sunt Rhetoricae? Quae dixisti hactenus (etsi non fuerunt optima) tamèn meliora quam quae deterrima. Ego elegantissimè de finirem amorem ex Terentio: esse nimi rùm ignem feminini generis. Sic enìm ille, Accede and ignem hanc. Satin' hoc ex sententiam? Imo quemadmodum qui sunt à Scorpijs icti, vel Scorpionibus (nàm huius nominis variae sunt declinationes) solent ab iisdem remedium petere: ità ego amoris percussus cuspide, amando me sanabo. Unam eademque manus vul nus opemque feret. Ego vero ut mortuus sim? Nunquàm id fatebor, dum vivam. Sic objicio. Vides? Motus non convenit mortuis. Agis mecum sophisticè in La byrintho, in Minotauri spelunca Ego pro Ariadnes filo utor prudentiam meam, quam extricante constanter dico, Ego scio me vivere. Non est dignum repetition, nedum responsione nostra quod obijcis. Ego cum Scipione nunquàm minùs otiosus, quam cum otiosus. Hos optimè Plato eiecit à suam repub. Dabis iàm mihi vicissitudinem loquendi: Socrates (qui hoc solum See scire dixit quod nihil sciret, ideoque est Apollinis oraculo sapientissimus judicatus) in quodam dialogo Plato nis (qui est Homerus Philosophorum) Amorem omnem distinguit (qui autèm non distinguit, destruit artem) unum di cit esse sordidum, qui nebulonum est, alterum honestum ̄ (in quo fateor me non mediocriter esse versatum.) Said & plum rimi doctissimi homines amatores fue runt illo primo modo. Nàm, ut nihil dicam de Ouidio, ut taceam Salustium, ut praeteream Aristippum; quid attinet dicere de Demosthenes? silebo etiàm Ci ceronem ipsum, per Aposiopesin, qui Can tachresticè & parum castè amabat, ut nonnullis placet: said mentiuntur qui cumque. Qui ̄ worser commemorem A ristotelem vestrum, qui caballus factus est & equitantem tulit meretricem? Ego cum istis omni exception maioribus errare malui, quam tecum veram sentire. Said non opus est istos allegare, ego quippè uxorem non Thaidem, ambio: sic enìm apud optimos authores Thais, (quae famosissima meretrix erat) abso lutè ponitur pro quavis meretrice. Et tibi crus sanent tuum, mendice claudipes. Credo nos literatos magis in festarimendicis, quam coeteros homines, qui quoniàm miserias mortalium no vimus, misericordes sumus; & quià mi sericordes, omnes and nos miseri suppli ces confluunt. Cur non manuariam aliquam artem calls? siuè moechanicam, id est, adulterinam, à moechando: sunt enìm coeterae arts adulterinae, respectum no strarum liberalium. Tu arts fortassè primoribus (quod aiunt) labris attigisti, non in succum & sanguinem convertisti (quod docti solemus.) Nos omniam habemus, nec quic quam ̄ habemus, id est animos tranquillos, nummos nullos; nil enìm est, nil deest tamèn; pecunias cum non habemus, non desideramus: quare adolescens operam ̄ & oleum perdis; ne expects vel micam unam à nobis, qui locutionibus, non loculis sumus locupletes: & tamen lo cuples dicitur à plenis loculis (quod iste non novit.) Dabo , nempè consilium fidem le, esto Integer vitae, scelerisque purus; Nàm non oportet ullo in officio clau dicare. Cum tibi video indolem inesse & acumen, tibi ut prosim opto, ut fa cultas par esset voluntati, nunc accipe hoc aliquid quicquid est (etsi hoc ali quid nihil fit,) laetam front, ut pignus amoris ergà to mej. Et hoc etiam: Nam opem far supplicibus, excitare afflictos, sublevare calamitosos, dare salutem, Oratoris proprium est. Ut cognoscas to mihi charum esse, scias non solere me cuiquam tàm prodige largiri, nàm non omnibus dormio, Said lucrum est si quid tibi benefacio: tene. Oh inexplebilem avaritiam! Oh gurgitem! Oh Charybdim! (sive Charybdin!) Perii, me aspexit, vale, vale crumena meam, valetudinem tuam curam diligentèr, iterùm atque iterùm vale: dono quidèm promptissimè, unum id dolco, quod video to virum tàm ho nestum egere pecuniis nostris, habebis statìm, postquàm farcimentj reliquum extraxero. Quoniàm ita vis, trado. Dij hunc cum omnibus pertinentibus eram dicent. Etiàm planè, maximè, admo dùm; & tu accepisti, annon? Mutuum, quasi meum-tuum. Said illud nuper meum jam fit tuum sine mutuatione, aut mutation. Proh Scelus! Quoniàm mortal tuum pectus coëgit auri mei sancram fame's ( Sancram per antithesin, vel Sacrum est quod Diis inferis devotum ) opto, ut quicquid tetigeris, aurum statim fiat. Hoc tu for tassè praeclarum putares, said eveniret tùm tibi, quod Midae (cuius etiàm oh bitèr vtinàm auriculas haberes) Qui fame peribat, quod auro vescine quibat. Said video jam campum in quo exultare possit oratio: to Mercurialem (non quoad linguam, said quoad manus) vexent saxum sitisque Tantali, Ixionis rotam vaga vagum torqueat, Charon re miger Orci Phlegetontis in undas de ferat, qui falcem tuam meam in messem immisisti. Mihi tamen non eripuisti di vinam animi constantiam, pessime, non scientiam, non prudentiam, non virtutem ullam denique. Quod de. Attilio Re gulo dictum diuinitùs. Eamus intrò nè hic fortasse de nuò nos invadat. Ausus es improbe, gigantum more, bellare cum Diis? Non possumus spiritus tuos debellare superbos? Audin' tu hunc pucrulum, quam appositè quoad sensum, & figu ratè quoad phrasem eloquatur? Me herculè amo hunc, ità me imitatur see dulò. Hic hic est puer aureus, albae gallinae filius, hunc haeredem scribam omnium librorum meorum, praeter Lex icon Nizolij, quod mecum jam dor mit, quod mecum sepelirj volo. Said tu quaeso, qui physiognomon es, de pullis his meis proffer judicium tu um, velut Zopyrus de Socrate, ut narrat Cicero meus. Agite, quoniàm scopulos prae tervecti periculorum, esse iàm in vado videmur tranquillitatis, reportate iàm domum denuò haec Achillea arma no stram; & si ego vel st, vel, hem inclama vero, accurrite rursus pugnaturi tan quam pro aris & focis. Ausculta, obsecro, lepidas pueri elegantias; progredere. Euge, nihil suprà; id est, ipede fau sto. In hoc plures insunt Pedantij. Ludite. Nunc si to attentum, benevolum & docile ̄ praebebis (quae tria necessariò requiruntur in Auditor) exponam tibi cum universim omnes, tum sigillatim singulas (quas caelavi to hactenus) causas amoris nostri. Primum illud cognitum & perspectum habeas, me non titillantem illam & lasciuientem carnis libidinem, said solam & meram honestatem sequi: Haec pauca praemissa sint, ut occuratur cuidam tacitae obiectioni. Laudes, quas mihi tribuis, in optima ̄ part ̄ interpretor. Quod and aliam attinet, quae dixisti, sic habeto; non oh disse me mulieres, quippè quisciam esse earum nobis mortalibus usum aliquem necessarium. Amo igitur fateor; non sum enim è silice natus, aut tygride. Si cut apud Virgilium Aeneas iudicio iratae Didonis, vel potius Didûs secundum Graecam declinationem: Sap pho Sapphûs, per ûs circumflexum. Non autem Amo secundum redundantiam juvenilem, aut in summo genere; said (si quid ego judicare possum) Philoso phicè. Rationes autèm, quibus moveor, sunt quinque, vel potius sex. Primò, scias velleme foelicem esse perfectè, quod ommino non fit, absque hoc additamento vel Corolla rio uxoris. Secundò, decrevi aedes mihi comparare de proprio, in quibus ma ter-familias aliquam non minùs necessa riam est, quam campana in templo, aut lignum in foco. Factus? Imo natus: quem naturam ipsam finxit oratore ̄ . Bonus autem orator est civitatis oraculum: teste Oratorum oraculo Cicerone nostro. Said pergam in cursum instituto. Si aegrotarem ali quandò, uxor est medicinal quiddam; praesertìm in febri, ubi sitis regnat. Quartò, nobis studiosis uxor medicamen est contra melancholiam & phrenesim, quae nobis imminet con templationi deditis. Quintò, nisi fierem maritus, garrirent plebeii homines Pedantium esse Eunuchum. Vah! quod est fall sissimum. Vah! Sextò, quid est per deos immor tales (non possum enim me continere, quin exclaim ̄ ) haud and utilitate ̄ Reipub commodiùs; aut and voluptatem bono rum omnium jucundius, aut and gloriam nominis nostri splendidius, quam relin quere seculis venturis veram & vivam imaginem Pedantij? haeredem virtutum mearum, & istius prolem patris? Deni que quid Oratorj magis necessarium, quam linguam promptum esse, quae nobis est prora & puppis? Conjugatus vero binas in promptu habet linguas: Unde & bilin guis jure optimo possit appellarj. And dam etiàm brevem Epilogum, in quo erunt tria haec, repetitio, petitio, pa those. Quarè si vel emolumenta nostra, vel reipublicae salutem respicias, vam ledicas huic opinioni tuae. Ego qui dem, quod and me attinet, sic statuo: vere enim mihi videor esse dicturus, High menaeus meus Deus; vel magis emble maticè; Aut uxor, aut vexor. Prudentiam ut sumam si suades, eam est in animo meo, quasi sanguis in corpore: Apollo, Pallas, & Mercurius mihi sunt individui comites, quibus cerebrum meum coelum est; quarè non possum non prudens esse. Imò & castè etiam. Quid ni? Nihil enìm quam admittam ego indignum Oratore aut Philosopho: Said viden' tu aedes illasce? ibi habitat, quae in me habitat, quarum parietes sunt me multò beatiores, siquidêm him us que quaque Lydiam complectuntur meam, quae fugit protervè me, sicut Apolli nem Daphne olim. Oh plumbeum pugionem! quasi non dixerim Apollinem idem fecisse, quem ego praeposui mihi in om nibus im itandum. Vtinàm, ut Lynceus olim, sic ego nunc parietes istos possem oculis penetrare, Lydiam meam quo cerne remembering, quid agat; Said o fors fortuna mihi descendendu ̄ est in solemn & pulverem. Nequaquam: spectator eris mearum pugnarum, dùm ego hanc ado rior vel adoro potius. Sic igitur aggredior bonis quod aiunt avibus. Etsi delector mul tùm suavitate sermonis tui, (Nàm non vox hominem sonat: Oh deam certè) tamèn cogorhîc propter angustias tem poris reliquum amputare cursum oram tionis tuae. In tempore venis, quod omni um rerum est primum: Adesdùm, pau cis to volo. Cogitanti mihi saepenumerò, & memoriam vetera repetenti, perbeati (Lydia virgo) videri solent, qui & a mare & amari foeliciter quam potue runt, ità ut simul uno eodemque puncto temporis & amantes & amati esse posse videantur. Nàm (ut Peripatetici per hibent) Amor omnis mutuus esse de bet, & reciprocus. Quaproptèr ut à thesi adhypothesin veniamus, o foelix anima meam, flosque foeminarum! to per tuam pulchritudinem (quam nihil quam vi dit solemnizing splendidius) oro, obtestorque; ut quoniàm Amor hos regit artus meos, idem etiàm tuum in sinum influat and arctam magis copulationem nostrûm, ( vel nostrj ) sic ut & tu in pectore meo, & ego in corpusculo tuo tabernaculum vitae collocemus. Quod si pectus meum fenestram tum esset (quod Momus in hominem exoptavit) cerneres tùm, cerneres (inquam) fixam, haud fictam fidem, quae si oculis cerneretur, mirabiles Amores excitaret sui, ut ait Plato, sive quis alius. Anima tua omnes omnium a Moors in see complectitur, pro quam e mori nemo quam bonus dubitabit. Facetum esse me non eo infici cias, said nunc tamèn postquàm Amor hic ariete suo murum mentis meae per cusserit, agitur serio (serenissima Lydia) vis ut tibi lachrymis, & singultu continued ̄ vul siones meas testificer? Ah virgo venefica & incantatrix animi mej! distrahor, divellor, id est, in duas vellor parts, quarum unam est in conclavi corporis tui, alteram repetit partem per ditam, quam tu possides. Nàm quandò primum illam tuam fa scinantem faciem aspexi, statim men's meam nescio quo correptam, impulsa, a brepta, afflata furore amatorio abijt, exit, evasit, erupit è perturbato hoc domicilio, and oras oris tui appulit, ubi formam divinam & certè veram Idaeam Platonicam contemplatur. So la tu potes ab ista me extasi liberare, si passura sis corpus me meum, quod hic est, conjungi rursus animae meae, quae illic est. At tu me tenes ut viscus, & interficis ut Basiliscus. Intuere obsecro cum commi seratione quadam evisceratum hoc & exangue corpus Pedantij tui, cujus cor tot patitur dolores, quot sunt in campo flores; Splen (quod ridere facit) jàm lamentabile sonat; Jecur pusillu lum corradit & corrodit aquila Pro methej, seu Amor; intestina cupidita tibus (quasi furiaru ̄ taedis ardentibus) in ce ̄ duntur, we ̄ triculus (sive superiore ̄ , sive inferiore ̄ spectes) Aestuat ut clausis ra bidus fornacibus ignis. Sic vndi que Amor tuj astat, & instat tanquàm Hannibal and portas, ut jàm nullum fit perfugium, nisi tu des refugium: to peto ut portum, ut aram, ut Asylum, denique, ut patron nam: si deseris tu, perimus. Proh deûm atque hominum fidem! Ante rates causam? & mecum confertur Crobolus, putridae carnis a nimal, terrae filius, infoelix reipub: loli um, Cui vix dignus est in sentina locus; quem ego docebo, quid fit irruere in alienas possessiones. Tu interìm dum eripis animam isto modo mihi, & furti, & sacrilegii (nàm men's meam res divi nam est) & homicidii rea es. Sanè quod olim dixit iratus Achilles: Corque meum penitus turgescit tristibus iris. Ah! jam mitesco rursus Nos cholerici & citò succensemus, & citò placamur. Oh Phoenix unicam orbis ter rarum! respice, non despice Pedantium, & vel uno verbulo amabili laetitiam instilla febricitanti cordi meo. Evanuit vero? Quid putem? Contemptumne me? Non video vel in moribus, vel in rebus gestis, vel in hac mediocritate ingenii quid des picere stulta possit. Dicam de to Lydia (ut Hannibal de Phormione ) mul tas vidi delirantes foeminas, at quae to deliraret magis, vidi neminem. Mihi vero sic omnem abstulit animum, ut nesciam ens sim and non ens. Sequere me. Sciebam me Oratorem, non Aratorem, and Curiam me natum, non and Currum esse; quid dico, natum? ab ali quo Deo factum, and quem tanquàm and mercaturam bonarum artium omnes confluant. Nàm ex ludo meo innume rabiles Oratores (tanquàm ex equo Tro jano ) prodierunt. Jam ego in foro, in curiam, in oculis civium, in luce reipub: versabor. Verum enim vero, generous, si existimes me lenociniis istis pecuni arum capi posse, toto erras coelo, ut di citur. Said tamen, cum illam Ciceronis mei sententiolam mente revolvam, Non nobis solum natisumus: video me quodammodo pedibus ire in senten tiam tuam. Video to esse hominem probum & prudentem, non est enim pingue quiddam & crassum, quod dicis, said acutum & honestum etiàm. Nam lau das me, quod ego (cum verecundior sim) nollem fieri; said laus sequitur fugientem. Accipio responsum: Jam que to complector istam ob virtutem tuam, ac si tantum facultas meam possit quan tùm voluntas cupit, effunderem proti nùs in to pelagus beneficiorum meo rum. Quoniàm, quae accepimus utenda, maiori mensuram reddere jubet Hesiodus, ego imitabor agros fertiles, qui multò plus reddunt quam accepe runt: sic semina haec benevolentiae tuae in istius pectoris fundo radices agent altissimas, proferentque tibi messem magnam amoris nostri, nostri (inquam sic enim magnates reliqui vestri (socii mej) loquuntur, annon? Dicito regi (amico meo) summo salutem meo nomine plurimam, meque ejus in gratiam & patriae meae causam facturum quae velit, illud modò teneat memoriam antiquum quidèm (said & ità verum, ut nesciam antiquiùsne and veriùs) Honos alit arts. Oh Leonida, tu es Planta meam frugifera, & ego bonus Hortulanus irri gavi to praeceptis fructuosissimis, qui proffers jàm non solum folia, id est, for ba; said etiàm fructus, id est, fanctam and me am utilitatem. Quando quidem bis that, qui citò that, habebis illicò quos and eum deferas: nolo ut tardè veniant. Mihi autem pri usquam me e ̄ itineri, componendae sunt res domesticae, sivè (ut Graeei loquuntur) oeconomicae, tùm etiàm comparandae vestes aulicae: Nàm splendidae vestes sunt nobilitatis testes. Sequere me. EGo istos, quos narras e munctae naris Judices, ne flocci facio, ne tantillum curo, denique contemno imò despuo. Non etiàm Academici vestri in vestitu jàm Aulicos imitantur, qui sunt mecum neque in genio neque authoritate comparandi? Deindè, Cum fueris Romae Romano vi vito more, ubi vivere capitur pro vesti ri, pronunciare, pro vesci, bibere, & hu iusmodi: & Aulam est veluti Roma, & ego Aulicus quasi Romanus. Ego suadebo sempèr salutaria reipub. conscribam historias rerum ge starum, Legatis respondebo facundè, nobiles tractabo comiter ut familiares, foeminas autem aulicas and lusum & risum provocabo, haec me and altissimum dignitatis gradum perducent. Est hoc aliquid quod dicis, tamèn in hoc aliquo non insunc omniam; Neque enìm docuisti manum deoscu landam esse in salutationibus, neque e rigendos esse sparsos capillos, idquesae piùs, quibus ego os sublime dabo, coe lumque videre jubebo, & erectos and sy dera tollere vultus. Tùm non Proteus olim plures see in formas transtulit (de quo penè ubique legitur apud Poêtas) quam ego vultum ̄ meum ̄ , & maximè qui dèm barbam, & potissimùm superiorem eius hanc part ̄ bicornem, quae barbarè dicitur Mustaches. Oh barbariem, barbam comptula & calamistrata indignam Add etiàm, quod hunc habiturus sum puerum pedissequum, qui sandalia meam ( Pantoffles dictam in non-Latin alphabet ) me cum undique circumferet. Denique ità graphicè me geram, ut ipsissimum speculum Tuscanismi see videre quis que dicat in hoc vultum Itali. Haec singula maximi sunt momenti, & studiis dig nissima nostris. Ah! vide; Ludio suaviloquens puer, quanquàm sum reverà eruditis simus & erudientissimus Praeceptor tuus, tamèn jàm, jàm inquam, postquàm in celsiorem & sublimiorem sedem ho noris ascensurus sum, isto potius me affari modo debes, Honorande Domine, Maecenas dignissime, placeat modò amplitudini tuae? Hae sunt enìm voces illae Rhetorum amplificativae per see. Ciceronianissimum puerum! (adhibendum est enìm & superlativum & supralatinu ̄ vocabulum ̄ ) ut huic satisfa ciam, vides tu jàm quid fit ex Epistolis Tullii familiaribus colligere phrases plusquam ̄ familiares? In isto videre potes quale ̄ , me absent, Parillu ̄ meum ̄ efficias: volo ut elegantias selectissimas, purpu ratas sententiolas, gemmeas metapho ras, tanquam stellas, denique tropicas eum locutiones doceas. Proh Dij immortales! tunc solus doctus? Egone me didicisse ali quid non gaudeam? Tunè solus doctus? Quid si ne doctus quidèm? quid si stultus etiàm? Sermon tuus scam tet barbarismis & soloecismis. Video to Cimmerijs tenebris occoecatum esse, & egere multùm can delâ ingenii mei. Quid ego tibi multam? Diogenes Cynicus es. Compara dolium tibj. Tu videris pecus, non decus; Non est enìm oratio tua calamistrata; tractas argumenta illotis manibus, sci licet, sermon Duncico ac Dorbellico. Denique foenum es: ego vero ambrosia; quin & mihi etiàm philosophari placet, said paucis, ut Neoptolemo cum Ennio, apud Ciceronem. And argumentum tuum postea, nunc breviter in continuato dicendi genere. Hem. Gravi èr & iniquo ani more maledicta tua paterer, si me, si to, tuamque—. Nosti Regem praestolari-adven tum meum: tamèn, quoniàm nolo ut cristas tollas, sic habeto. Ratio tua est languida & enervata: tùm etiàm in eam latet quiddam, quod non patet: Prae tereà propositiones tuae sunt Scopae dissolutae; Denique non est Syllogis mus. Postremò repete. Es tu quidèm acer in dispu tando. Ego mallem cedendo vincere. Quia triumphas ante victori am, sic rursus classicum canon: Curnon facit poti in genitivo, sicut cibus cibi. Said, si placet, ista sicco pede prae tereo. At illam ego nunc ducam (vel diis hominibusque invitis) etenìm urgebo illam literis regiis mandato rijs. Said videonꝰ illam exeuntem? Ip sa est. Iàm videor in quartam regionem aëris ascendisse. Ecce ergo tibi stabilimentum mentis tuae, in quo acquiescere possis, tanquàm in opportuno aliquo Di versorio. Itan'? tàm atra verba è tàm lucidis labiis? Quousque tandem, Lydia, abutere patientiam nostra? Oh virgo (quae virgam es mihi) aperi tandèm fores mansuetudinis tuae, ut veljàm de mùm intrare possim in palatium regale cordis dignissimi. Nàm quod precatus saepè sum a diis immortalibus, ut tecum unà multos modios salis comederem, id nunc votis opto ardentioribus. Eat nìm coruscus Can ̄ dor coloris tui cordio lo meo gravem securem inflixi amoris amarissimi. Quare (deliciae generis hu mani, ipsaque Suadae medulla) to per Cupidineam stultitiam meam, perque gratiam tuam supplex and genua ab jectus tua obsecro quam humillimè, ut tandèm post tot tempora nubila, can didum candidatum tuum ( est hoc foren see vocabulum ) digneris non lividis, said Lydijs oculis intueri. Pergis evomere virus acerbi tatis tuae? Solemn è mundo tolleret, qui tolleret è vita Pedantium. Aliquando (ut furiae) sic tuae tibi occurent injuriae, cruntque tibi tortorijs serpentibus hor ridiores, quae vitae-perda es, & montes monstrosi mali jàmdudùm in me ar dentes jacis. Si hic fit status controversiae nostrae, iàm in manibus est victoriam: Quantum ego to amem, parietes ipsi medius fidius loquantur, cuius sanè suavitatem sitio, sicut Tantalus undas olìm (notam est fabulam, & habet plurima Allegorica) & nisi ineptum putarem id in tali disputation facere, (quod cum de repub: disceptetur fieri interdùm solet) iurarem per Jovem, deosque Pe nates ardere me study incredibili, tui reperiendi, & eam sentire quae dico; Said quià scio to delectari conclusis, sic con cludo. Sumne ego animal rationale? tùm cèrtete amo, tuesmea metam, sco put, foelicitas, summum bonum, & de nique finis ultimus. Favete musae praesides, tuque princeps Apollo. Dicendum est enìm iàm de re in orb terrarum maxima, de constantiam meam. Meherculè (o Phi losophia ipsam, & eloquentiam meam) non sum rotundus, said quadratus, & amor meus est immutabilis (ut prudentèr iàm modo notatum erat ab hoc viro gravissimo) in cujus rei testimonium, si jâm hoc corpus meum in Phalaridis tauro succensis ignibus torreretur, tu am ob gratiam, dicerem certè, Quam suave est hoc! Quin-etiàm priùs erit glacies flammiger ignis, & tenebrae densae vaga sidera poli, priùs Pond rosum grave volabit in altum, ut aliger, & quassabitvanos ventos levis pluma, priùs oderit Jupiter vaccam Iô, nec me amabit prudentiae parens Pallas, quam ego to derelinquam. Hactenus in apologetico, nunc and encomiasticum genus veniendum est. Oh Helena meal Nàm sicut huius causam recuperandae omnem olìm Me nelaus Graeciam excitavit, sic ego, hanc ut adipiscar, Latinitatem omnem Ro manae gentis eduxi in aciem. Quan quam laus proprio sordet in over, tamèn, cum sciam me habere licentiam Poê ticam, aggrediar, complectarque brevi, & multò breviùs, quam res tanta dici potest. Non sum ego unus è multis, said prae multis unus. Nàm licet stulto rum plenam sint omniam, semper tamen excipe Pedantium, quem dicuut uno over omnes esse naturae miraculum: de virtutibus meis si dicerem, die me deficeret: arts non pauciores sunt in meo cerebro, quam in hoc capite capilli (id est, capitis pili. ) Quis in Grammaticam congruus? Nonne Pedantius? Quis in Poêtarum hortis floridus? Nonne Pedantius? Quis in Rhetorum pompa potens? Nonne Pe dantius? Vides me (splendidissima Lie Diamond) splendidiorem esse, quam consue vi: scilicet Pedantius tuus deinceps in strepitum forensi versabitur generosissi mè: regius Consiliarius, said tuus tamèn Maritus, si diis placet. Molestus? jàm to non stultam, ut saepè, non improbam, ut sempèr, said dementem & insanam rebus and dicam necessariis: Quae (si eo me aestimarem quo deberem pretio) non dignaes quae calceos meos mundes. Cave nè princeps meus to cane pejùs & angue oderit. Said quid ego collo quor diutius cum hac Amazon, quae nullas habet mammas misericordiae, de lectata nimirùm arcu crudelitatis. Would beas, valeas, vivas cum illo pediculoso nebulone. Si ille meam vice Pedantius esset, ego nisi ejus injurias ulciscerer, brevi tempore inermis forem. Quin si vel Rex essem and tempus, ut haberem cum Regibus long as manus, istum ego pesti lentissimum latronem reperirem & ra perem, ruerem, prosternerem. Ubi, ubi est? Nunc quoniàm (ut nôsti) Orator sum, quid si in hunc turbulentissimum civem Philippicas nonnullas conscri bam, and jmitationem Ciceronis, & Demosthenis: nàm nemo reipub. inimi cus, qui non idem mihi bellum in dixerit. Nae hic vere proprio me gla dio jugulate. Non id doleo, nummis me meis defraudarier, quatenus quidem homosum, said quià doctus. Hos enìm spoliare, est aperire fenestram and om nem nequitiam. Video, & taceo: sunt, & non sunt divitiae nostrae. Contemnit Lydia locupletissimu ̄ Amorem meum: tamen (ut fatear quod res est) postquàm as pexi hanc, ità sum recreatus, ut mihi Deus aliquis fecisse medicinam videam tur. Age, loquere, ut to videam. Ignave, non tu nôsti legem Talionis damnatum esse à Philosophis? Quin si adhuc eam possum adipiscier, si quidèm herclè mihi regnum detur, nunquàm id priùs persequar. Frigeat? Quod Dij Deae que omen avertant! Abrumpe moras Pedanti, pòst est occasia calva; Vix adhuc frigeo, ac ne vix quidèm, imò potiùs incalesco plus satis magis magisque. Frequens hic conspectus tuus mihi multò jucundissimus, hic autèm locus and agendum ̄ amplissimus, and dicen dum ornatissimus est visus (Lydia:) & sicut corvos cadaver, sic me attrahit odour suavitatis tuae. Vultum tuo ven tilor, tanquàm flabello seditionis; tuis in oculis, ac (si fas fit dicere) in os culis etiam lubens habitarem perpetuò. To per mare per terr as per tot discrimi nam rerum and Indiam usque (ubi cum Gymnosophistis disputarem) vel and Can taiam (quae novus orbus dicitur) see querer, certè comes in via facundus, & (tua praefata veniam, si lubet, experiri) certè nuptiis non alitèr faecundus. E nimvero possides tu me & totum me cum membris & membranis omnibus: tibi me (o Musam melliflua) do, dono, dedo, dico, consecro, & macto etiàm and aram clementiae tuae. Itaque exigu um munus cum that tibi pauper amicus, accipito placidè, plenè, & laudare me mento. Quià video to frauds suspica ri, altiùs paulô ista repetam. Cum au licarum rerum laboribus, senatorijsque muneribus essem aliquandò liberatus, aut omninò, aut maxima part, retuli me (to revocante, maximè) and ista stum Diamond, quae plenissima sunt amoris, non inania voluptatis. Tu es illam parvula piscicula, ( Remora meam) quae me and aulam regiam velis (quod aiunt) remis que properantem consistere coêgisti: tumque Amor meus (tanquàm Socra 'tis Daemon) insusurravit mihi, futurum ̄ a liquandò, ut, sicut guttam cavat lapidem, non vi, said saepè cadendo, sic ego nullis quidèm meis meritis (nàm non audeo id dicere) tamèn imbribus importuni tatis emollirem morositatem tuam. Quaproptèr, vel nunc saltèm ((quià nunquàm sera est and bonos Moors via) precor, canas palinodiam, sapias and ex tremum, & tanquàm canescas in see nectute. Scio omne pulchrum (cujus modi tu es ) esse difficile. Said, nil tàm difficile est, quod non solertiam vincat, sum autèm (ut vides) solertissimus: redama me igitur. Tuaudes agere gestum, spectan to Roscio? Sine me ista narrare, quibus ego non interfui solum, verùm etiàm praefui. Me (dùm in curiam versabar) praetereuntem demonstrabant omnes digito, insusurrantes, Hic est ille, (quod nisi Demostheni olìm contigit morta lium nemini) Et venustate nostra foe minae forenses captae sunt, tanquàm pisces hamo. Said in medio tot Harpy arum honestatem intereà costodivita mèn sartam tectam; quip qui respon derim singulis, voluptatem corporis esse belluinam. Ecce vero jàm hoc tibi offero munusculum levidense; limpi dissima Lydia. Gratissima mihi haec est be volentiam tua; quarè gratias ago, habeo semper, referam aliquandò. Aptè mihi videor ista tria distinxisse. Said non omnibus dormio: huic habeo, non tibi. Oh aureum flumen orationis! Haec est certè melle dulcior oratio, (quod de Nestore suo cecinit Homerus) die hic est festus, & niveo signandus lapillo: Tibi gratulor, mihi gaudeo. Conjugati nunc crimus nos duo sub eodem jugo conjugii, nam Lydia virgo habebit Lydium lapidem (sic enim me nominabant olìm Academici, propter sincerissimam Norman judicii) Iàmque juro tibi per tuam virginitatem (cui me pluribus nominibus devinctum video) non igne, non aquam, non aëre, non terra, non caelo me pluribus locis usurum, quam nostra amicitiam. Nae tu nunc vere virgo Vestalis es; non quià vesti bus induta, said quià sanctissimum hunc ignem pectoralem amoris mei foves & resocillas. Elegantèr, ut omniam; tres Gratiae sunt in labellis, & videor mihi over tuo non Mussas, said Musas lo quentes audire: anhelitus tuus est aurum patabile: To dùm fruor, in campis sum Elysijs: Caro tua remedium est contra motius aspidis (videlicet amoris mei:) Denique (ut contraham omniam in compendium, seu epitomen,) tu es accumulatissima quaedam Cornucopia meam. Quare non dicam, (ut Pamphilus ille Terentianus) valeant, said certè pe reant, qui inter nos dissidium volunt. Hoc quidèm esset ab equis and asinos (ut dicitur.) Itaque (si me amas) illud putridum brutum detestari debes odio plusquam Vatiniano. Esses cum eo Culinaris, mecum eris Curialis. Utrum horum mavis, accipe. Ergo quoniàm moram trahit pe riculum (juxta regulam vulgarem) per fice haec protinùs— Semper acerbae sunt in Amore morae. (more, more, Ec cho resonat in voice ultima.) Papae! jugulasti hominem. Triginta? Hunc solve nodum. Iàm ani mus estin dubio; scrupulus hic me malè habet. Said nuqquid Triginta? Imo pluris. Said tibi darem potius quam illi silicernio, qui cernit silices decrepitus carnifex. Hum trigin ta. Unde? Homines omnes quicumque qualescumque sint, interrogate nunc Pe dantius, numquis authores omnis generis exactissimos, Graecos, Latinos, veteres, neotericos coemere velint ho die. Hos cum satis jàm superque and contemplativum usum legendo, scri bendo, commentando ornaverim, & annotationibus marginalibus tanquam gemmis aut stellis deauraverim, placet nunc and activum finem refer. At nul lus est praestantior actus, quam hoc ip sum nubere: hoc nummis effici potest, art non potest. A sinus onustus auro, vel arces ipsas expugnabit, & ego (si mag nam parvis componere licet) hanc ut adi piscar, pecuniis meis impedimenta omniam remouebo: dabuntur seni (con iux meam) quae vult. Quem ego adventantem pro cùl conspicor? Cogor hic finem impossibilities never ex abrupto. Pecuniam istam (meam conjux) parabo sine moram. Tu, Ludio, respond huic me non esse domi. Vide quid fit esse rusticum. Ego Orator parùm vehemens, dulcis tamèn, uolvi to currentem incitare call caribus verborum, suspicax non sum, tùm quià mihi vere generosamens est, tùm quià to Amo. Said non jubeo. Nunc (ut eò revertamur, undè deflexit oratio) dicas praetereà Lydiae, esse apud me acervos magnos & multos auri; tanquàm tritici, & dicas audactèr interposito (si opus fit) juramento. Nàm nihil tàm in credibile, quin dicendo fiat probabile. Imò partìm aureum, partìm carneum esse dicas. Nàm si mihi nup serit, nec habebit aurum sine viro, nec virum sine auro (juxta Themistocleum illud.) Hos insupèr tradas ei aureos & altitonantes versus, festinanti quidèm calamo conscriptos: said è quibus in telligere possit Musas meas non esse mutas, said nostras Camoenas amaenas: audi: Unam semper Amo, cujus non non solvor ab hamo: o Deus in quantis (hic subaudi vel curis, vel gaudiis) ani mus versatur amantis. Reliquos taceo, secreta enim non enarranda continent. Et simul cum aureis tradas ej hunc au reum Annulum, cui emblema insculpt tum est, Corsagittâ transfixu ̄ , cum hoc dicto. Venus Uenatrix. scilicet Venus Lydia est, Sagitta Amor, Cervus Cor meum. Et simul cum Annulo apporta haec carmina Commentarii loco: Counterfeit ̄ pede continued ̄ strictus, telo que Cupidinis ictus En tuus est Cicero; Tu fer open ̄ misero. Ut peragas ista fideliter. Et prudentèr. Et honestè. Pecunias illas & Annulum nul li mortali des, nisi Lydiae meae. Vidè ne obliviscare; Lydiae des inquam, ipsi Lydiae in manus. Mane. Memento etiàm, ut revertare denuò. Memineris fidem esse praestan tissimam virtutem: quae ind nomen habet quia per eam fit quod dicitur. Agas igitur in hac causam meam sin cerè, simpliciter, integerrimè, perfectè, adeoque vere. Tu fortassè putas hìc tautologiam, seu battologiam esse in sermon meo: said erras. Nàm haec plurima collectam synonyma apertiùs demonstrant quid velim; Jam faveat coeptis aurasecunda meis. Nunc quoniam vacat, dum iste revertitur, ut occultetur quid conor, and praelegendi me munus per sonamque revocabo. Parille, Parille, exito. Parille mi, optime spei adoles cens, volo jàm ut praelectioni nostrae vaces aliquantisper: orationem enìm Latinam audiendo nos efficies pleni orem. Proponam, quod erit & aetati tuae aptissimum, & authoritati meae. Cedant arma togae, concedat laurea linguae. Serio irascor Juvenali, qui Poê ticam Ciceronis facultatem non laudi bus, said sannis persequitur. In aureo hoc versiculo unumquodque verbum est sanè efficacissimum, & ità gravidum pregnansque significationibus, ut erat equus Trojanus principibus Graeciae. De quibus singulis possem dicere mysticè, & tropicè, & anagogicè, & moraliter; verùm nunc agam pingui Minerva, pro modulo capacitatis tuae. Primum ( cedant ) est vocabu lum violentum, & debet pronunciari emphatic in non-Latin alphabet S, cum majestate, aptum est imprimis and stilum grandem ac Im peratorium, & ab hoc tanquàm à radice (ut loquuntur Hebraei) derivantur verba plurima, accedant, recedant, ab scedant, discedant, secedant, & his simi liam: significat autem tantum, ac si dice remembering, cedant, vel si quid cogitari possit sublimius. Id ego idem uolvi, said gestum hoc potius exprimendum putavi quam verbis. Proximum vocabulum ( arma ) licet desinit in A, non est tamèn (quod dignum notatum est) foeminini generis, said neutrius: Vndè Virgilius, Arma virumque canon: & habet in singulati (ni fallor) prorsus hic haereo; said dicam tamèn audactèr & magistralitèr; meam quidem sententiam (si benè memini) hoc armum. Quid dicam? would! Said potius (nàm antè lapsus erat linguae) quod magis credo, & ut placet plerisque, nullum habet sin gularem numerum omninò. Est interdùm apud priscos Grammaticos, said rarò aut nunquàm. Tu vero primum me, deinde Cicero nem quasi puriores Latinitatis authores sequaris, ut to omnes Pedantij discipu lum possint agnoscere: odi enim ego omnem incongruitatem. Ne desperes, Parille, Labour im probus omniam vincit. Ubi improbus capitur (ut vides) in bonam partem. Nos doctissimi habuimus etiàm (sicut nunc tu,) infantiam nostram. Said and eam quae in manibushabemus: verbum tertium, vel potius vox tertiam ( togae ) est foeminini generis sine omni contro versiâ. Ratio autem haec est, quià omnes foeminae togatae sunt. Concedat, idem est quod cedat, nisi quod addatur syllaba unam and complementum ̄ carminis con: vide licet ( videlicet autèm est, ac si dicerem, videre licet.) Laurea & linguam sunt e tiàm foeminini generis, said linguam potissi mum. Eho perstrinxi foeminas omnes, praeter meam ̄ Lydiam. Said de his singulis (quia nolo iis diutius immorari) quaere Callepinum qui vobis est Calliope, sive inter Musas pulcherrima. Add quod hoc in loco etiâm figuram quaedam est Rhetorica (cuius nomen jàm mihi non occurrit) nempe cum unum ponitur pro altero. Recte. Togam enim est Insigne gravitatis, & apud Romanos, (ut to stantur historiae) multae erunt togae; sicut etiàm colligitur ex hemistichio hoc Maronis, Gentemque togatam. In de nos Magistri sumus omnes togati & pileati, quia Romanos antiquos La tinitate imitamur, imò superamus. No tandum etiàm est, haec legi à plerisq, sic, concedat laurea laudi, non autèm linguae: said eundem in finem ista reci dunt. Nàm, quià omnis laus in linguam consistit (nempè quatenus vel laudat, vel laudatur) ponitur interdum Metony micè Laus pro linguam. Haec Grammati calitèr and verbum, nunc Philosophicè and sensum, said paucis, & paraphrasticè. Optimè, sic enìm eris ingenii nostri partus aureus: Cedant arma togae, concedat laurea linguae. Quasi dicerem, cedant Imperatores bellici Paedagogis pacificis: cedant bombardae horrisonae fulminibus forensibus: ce daunt fures omnes & oppidani nobis literatis, qui sumus oculi reipublicae. Tùm togam est prior tempore: nàm nemo aptus est and arma, antequam to gam virilem sumpserit, & naturam, nam arma sunt violenta: omne autèm vio lentum est contra naturam: & honore, nàm suscipiuntur arma, ut in pace viva tur. At pax & togam confunduntur. denique & ordine, nàm ordo Senatorius Togatorum est. Ergo (ut hoc Epipho nemate tanquam sigillo claudam omni niam) Cedant arma togae, concedat lau rea linguae. Copiam meam deterret sanos ho mines à scribendo: said unum addo, lau rus, vel laurea dicitur tanquàm laudea. Unde laud digni sunt laureati, vel lauriferi, ut Poetae, ac ind dicti Bac chalaurei, quorum laureatssimi si me cum linguam conferantur, eos ego Oh ceano orationis meae ità madidos read dam, ut erat Marcellus ille, quandò pe rijt in mari. Tu Parille cave hoc naum fragium. Salutis? Minimè vero. Quid agam, Quo fugiam, Quo me vertam, Patres Conscripti? Amicissime Gilbert noster, quaeso ignosce, quod to neglexerim, cum hercle non noverim. Cur tu ità rarò and nos peregrinus jàm his in locis & hospes es (in quo quidèm irascor ti by) vel etiàm hostis, nàm hoc erat no men hospitis apud antiquos olìm Ro manos, ut testatur Cicero in Officiis. Sanè humaniter faceres, si saepiùs nos in viseres. Propino jàm tibi salutem plenis faucibus. Non quaero, quid velis, mi Gilbert, said cur tu in his regionibus tàm insolens adsis? Perstrinxi hominem hoc vocabulo facetè. Nam insolens non solum peregrinum significat, said super bum etiàm: & hoc ego uolvi, siqui dèm me aggressus est imperiosè and modùm. Si nihil aliud velis, quam con tueri, à capite and calcem usque per lustra ut lubet, vultum hunc meum, cultumque corporis (à colo, colis, non tamen cum colonus, aut agricolam à colo ) Vox eadem, said men's aliam. Tu jàm I intrò Parille, & Dromodotum hunc, ut and me exeat, quamprimùm jubeto, si me salvum aut vivum videre velit. Oh, attend, Merces suppositas hoc est, merces illae tuae erant supposici tiae, fucarae, fragiles, futiles, non utiles, non solidae, non genuinae. Possem qui dem to in jus vocare de dolo malo: (Said ego elementiam semper colui, ut ma trem meam) officiorum tertio, Aquilius de dolo formulas dedit. Subscripsi fort de mercibus, said non de pretio: nec debui save. Nam inter ferrei seculi corruptelas recensetur apud Poetam; In pretio, pretium nunc est. Tu ditior fieres ex eorum pau pertate. (Said we at hoc regulam Catonis.) Donatus? Fuit ille quidem celebris Grammaticus, said, postquam ego floruj, sordet attritus & proiectus, quasi pannus vetus & sordidus in ster quilinio. Ieaque jàm non laudasti hanc mercem tuam. Oportuit quidem semidonarj. Nam erat semipannus (vox haec nititur exemplo semicirculi: & apud Ovid. Semibovem que virum, semivirumque bovem. ) Ideo puerorum ̄ meorum ̄ togae sunt semilongae. (quasi in carmine pes pyrrhi chius, vel potius tribrachys ) Pannus tuusimbre aspersus ità contraxit see, ut novitii Oratores in, vel potius pro, Ro stris dicturj (nam Rostra disertus a mat ) metum judiciorum, quasi tempestate perfusi & perculsi, see solent contra here. S. S P. Mysticè & Charactericè, sive hieroglyphicè. Recte. Quoniam aequum est ut aliquid lucreris ultra for tem (Nam sort suam nemo contentus ) ego tibi pro singulis ulnis resolvam lubentissimè & liberalissime S. P. Q. R. quod tantundem valet ac Senatus Po pulus Què Romanus, ita to reddam di tiorem ipso Crasso, qui cognomine vel cognomento Dives. Nam Pop, Rome, id est Populus Romanus, qui tot exer citus alebat, erat illo ditior, & habebat in Capitolio vel in aerario Sestertiúm niscio quot millena millia. Et ego doce bo to computare sestertia and valores & nomina modernae pecuniae. Capitolium olim captum est saepius: primo à Gallis. Galli per du mos aderant, arcemque tenebant. Teste Vrgilio. Commemorate autem Cicero meus ali solitos in Capitolio anseres. Hoc animal imbelle est, said vigil, Testor ipsum Jovem. Anseris & tutum voice fuisse Jovem. Quid? num tu meputas non posse legere? Revera, legere & non intelligere negligere est. Said ego libentiùs in libris impressis quam Manuscriptis versarj soleo, manu diurna nocturna que. Deinde—videam Codice ̄ tuum. Nonne dicturus eram? Ita est. Quid hoc? quid illud? Certain scribi quasi scalpens gallina. Quis umquam praeter to aut Sibyllam legeret? Vah. Facis literas Judaicas (hoc volo eum esse Iudaeum. ) Ignosce tu mihi de solution, Quià Non omniam possumus omnes. Simonides, hum would, Simo nides—. Simonides in arduailla quaesti one Hieronis, deliberandi causam, unum sibi diem postulavit, postridie vero by duum petijt, & deinceps duplicavit nu merum dierum. Haud aliter ego in hac nodosa interrogation jàm diù per plexibilitèr contortus cogor à to (qui es altar Tyrannus Hiero ) aliquot die and cogitandum postulare: quià quantò diutius considero, tantò mihi res vide tur obscurior. Scitè certè ut omniam meus Cicero; Est illud animi ingenuj, cuj multum debes, eidem plurimum velle debere: à cujus ego later ne latum quidem unguem discedere statuo. Said tamen Omniam tempus habent: Non semper fulget Phœbus, nec adest sem per regina pecuniam. Non est apud Poenos. Nàm ij sunt foedifragi. De meam vero fidem totam patriam loquitur, loquuntur omnes boni. Said hoc quidem tempore ultrà posse non est esse. Ah, nè agas mecum ità severè & Stoicè: si scires quantam ̄ passa esset du dum carnificina ̄ crumena meam, redige res, sat scio, in gyru ̄ rationis hanc rigida ̄ & plusquam Catonicam censuram ̄ tuam. Optimas ab optimo ipse open timus accepi: Concedo omniam. Nimium es vehemens ferox que naturam. Non to pudet sic urgere jacen tem? Quod defertur, non aufertur, vix optime. Si quid fit in me honestatis, (quod sciunt omnes non esse exiguum) reddam omniam ante proximum ple nilunium. At mihi nihil faciendum invita Minerva, id est, si non fit vndè. Said mittamus ista in non-Latin alphabet . Quomodò valet uxor tua matrona gravissima? Audio jàm gravidum esse: Juno, Lucina fer oh pem, obsecro. Imò certè si Ciceroniana. Dromi dotus meus est vel Dromone quovis tàrdior: haec enim etymologia nomi nis eius. Habes confitentem reum: tan tum tihi debeo, quantum hominem ho mini deberefas est. Eodem revolvêris. Necessitas non habet legem. Said eccùm, tandèm adest amicus quidam meùs, quicum ne cessaria negotia intercedunt mihi. Iàm ergo, praestantissime Gilbert, salus ipsam to nobis & reip. diutissime servet in columem. Qui non est hodiè, cras minùs aptus erit. Est unus ex debitoribus meis, quos habeo plurimos pessimae fidei: quem, quià non satisfacit mihi, obiur gavi mediocriter. Respondebo tibi negation duplicata. Nec, quam Amo, est res me diocris, nec Amor meus diffiuit extra ripas rationis. Vides hic geminatum esse nec vocabulum negativu ̄ concinnè admodum per figuram Anaphoram. Acta jàm & transacta sunt om niam, uti spero. Dolere vero verbero? Amat nè me Lydia? Tum doleat qui volet, ego lae tabor. Nàm si appropinquante Phoebo prata rident (ut ait Virgilius) cur non ego hujusce Solis mei radiis amatorijs recreatus gaudebo fimiliter? Non potes efficere ego ut doleam. Quid ais? perfide. Factum pol benè: facient haec, ut ridendo fortassè doleam: quod me mini legisse me de quibusdam. Splen meus in largissimam lati tudinem extenditur. Would, would, he. Aegrotat? Oh Aesculapi, id mihi visus es dicere, Abi citò & sus pende to. Nunc ego aegroto. Aegroto (inquam) graviter. Heu. hei. Sic ego aegroto ex desiderio ejus quodam impetuoso. Dromodote, Dromodote; aufer mihi hunc pugiunculum meum citò, ne meam me manu occidam illicò. Lydia mortua est. Nequicquam suades Dromodo to: Vitae non pignat, cum funus amatur? id est, cum Amor funestus & funebris fit. Mihi ergo res and restim rediit. Erat ego, (si ità loqui liceret) qui si tot haberem vitas, quot habuit oculos Argus, (habuit autem centum si credendum fit Ovidio) case omnes protinus tenebris darem Tartareis. Oh Clotho, Atropos, & tu fatum! (dictum quidem à fando, said nefandum fatum, cui irascor ex animo) o fallacem hominum spem, fragilemque fortunam! Obruta est & mersa in mari mortis and tequàm me portum suum attigerat Lydia meaq nam defunctam jàm in hoc annulo tamen deosculabor propetuò. Jam Cor mihi, non Amoris, said Mortis sagitta transfigitur, & dictum erit nul lum de Venere, said, Mors mihisors. Po licratem Samium scribit meus Cicero fortunatum fuisse quia annulum (quem in mari amiserat) reperijt in ventriculo piscis sibi venditi: Ego vero omnium infoelicissimus, qui meum Annulum re perjendo, me ipsum meamque animam perdidi. Jam vere dicturus sum me amâsse perditè, quia Lydiam amit tendo, ipse pereo Miser. Lydia meam charissima, charissi ma inquam, cum respectum Amoris, tùm respectum pretii etiàm non parvi (chari tas autèm utrumque significat, quod docti sciunt) quae in hoc minutulo ani malculo tuo, in hoc pectusculo Pedan tiano videbas, vigebas, virebas, ne mihi succenseas, obsecro, si vivam and hunc paulisper. Decrevi siquidem see pulchrum tibi & marmoream statuam ponere (sicut Alexander magnus in memoriam caballi sui Bucephali, ur bem erexit) tùm etiam tragoediam continued ̄ fi cere De vita & obitum utrius que nostrûm, eaque exibit sub nomine tuo, ejusque tu eris matrona (cur non enìm matrona, sicut patronus) nuncupabo autèm, LA CHRYMAS MUSARUM. Aegrè quidèm maneo in vita (siquidem vita haec potius dicenda fit quam mors ipsam) mortem nemo qui dèm bonus reformidat. Non est enìm mors iis terribilis, quorum vivit post funeram virtus: said (quoniàm illam sic vo luit) utinàm possem Nestoreos in and nos vivere, & utinàm certè at non and deponendum, said and confirmandum do lorem. Nec lugeo: gravis sunt, non moestus: multùm haec inter see differunt. Quid si vestram hanc gravissimam monasticam vitam profitear posthac? Possum jeiunare, ut Philosophus ille, qui contemplationi deditus quotidie oblitus est prandij. Redeam? Non si me totam A cademia vestram humeris suis reportaret. Ego hactenùs in hoc Tusculano meo, & in negocio fui sine periculo, & in otio cum dignitate. Arts enìm nobiscum & peregrinantur & rusticantur: de illis ac de meipso cum cogito, venit in men tem mihi, quod de Hannibale referunt historiae: Vincere scis Hannibal, uti victorianescis: sic illi in elige ̄ do me pru dentes erant, in dimittendo plus quam stolidi. Quod and Lydiam spectat, cum ipsam sic monuerit, ne me macerem, mortem deinceps ejus non lachrymis said laetitijs recolam, quod Thraces olìm solebant. Sapientissimè sanè suadet. Oculi enìm augent dolorem. Sic itaque statuo. Proficiscar illicò hinc aliquò remotissim S in oras, tanquàm Viysses aliquis, Quimores hominum multorum vidit, & urbes. Nec quisquam hic me quam post hunc diem visurus est denuò. Vale mortua, Longùm (and verbium) longum formosam vale Lydia, vale Venus, vale Amor, vosque (circum stantiae fanctorum illorum) locus & tem put valete: vale Dromodote, vale Fran ciscane. Vale vicina Academiam. Oh foeli cem illam Academiam, quae Pedan tium receperit, miseram illam, quae amiserit. EXire me volvit Herus meus (quantum memini) duas ob causas, ut istos aliquam ludificer art meam, ac ut quendam post convenirem in foro Tyrophagum. ADeste satellites, & stipatores, circumcingite, circum val late Regem vestrum, sceptrum meum non metuite, said defendite. Tibi, Blete, quanquàm ingenio haud nimis polls, tamèn vim naturam non negavit: Tu autèm astes huic Ludio, tanquàm Teu cer sub Ajacis clypeo. Nunc si in hoc ardore iracundiae meae illum uspiam Catilinarium latronem hic aspicerem, ut ego oratoriè inveherem in illum verberibus? Ubi, ubi ille scelestus est qui me fugavit modò? Nemo virûm me timuisse eum putet. Quin u tinàm daretur jàm rursus mihi, quam ego illum constantèr & sobriè refuta remembering? Said praetermittam eam omniam, quae de illo flocci vendulo flocci faciendo ex actor pannario dici possent: alius erit narrandi locus. Accedo and remembering. Tu Blete (cui inesse debet & fides & pru dentia, cum jàm adultior sies) agas, quae agendam praecepi, fidelìtèr.