Early Modern Drama · Character Archetypes

PARILLUS

in Pedantius — Forsett, Edward

Metadata

PlayPedantius
AuthorForsett, Edward
Year (catalogued)1631
First performance1581
Decade1630s
GenreComedy
Play typeLatin University
Theaterat University;
Speech prefix(es)Par. | Pra.
Words311
Characters2041
Typicality0.28 (cosine to cluster centroid)
TCP idA09214
BritDrama no.697
ClusterCluster 7 — Pedants, satyrs & Latin wit

Important excerpts

Passages from this character's speech that contain the most distinguishing words for Cluster 7 (sicut, istis, quasi, crites, animal, quatuor…). Matches are highlighted.

clarissimè jàm ut sciam, quae nesciebam priùs. Si ità fit (doctissime Magister) optimamei cognoscendi ratio est, vul tum ut meum spectem in speculo vi treo quotidiè, sicut facit Soror meam. Annon? Quaeso dic mihi. Expecto cupidissimè sapien tiam tuam avidis auribus. Nunquàm credidissem tanta istis sub verbis latitâsse mysteria, nisi
praeceptum) patefecisset ista diviniùs nobis; cujus to summum credo Vatem esse, ità eadem loqueris, quae ipse (si adesset) loqueretur. Saltèm nunquàm responderet istis rationibus tuis. Noster Pedantius non solebat isto modo rationes colligere ex Sylva Synonymorum, aut Floribus Poêta rum. HEm tun' hìc eras, Prae ceptor venerand?

Full speech

Tùm istoc quidèm opus est, ut aut per motum, aut and ignem see cale fàciat: ità frigidus est Philosophus. Paertexe quaeso, si lubet, quod inchoasti: ego me morigerum & attentum praebe bo ut decet. Meherculè sic videtur. Nàm hujus cognitio prorsus sine sensum est. Certè haec non stolidè, said Soli dè disputas. Facis clarissimè jàm ut sciam, quae nesciebam priùs. Si ità fit (doctissime Magister) optimamei cognoscendi ratio est, vul tum ut meum spectem in speculo vi treo quotidiè, sicut facit Soror meam. Annon? Quaeso dic mihi. Expecto cupidissimè sapien tiam tuam avidis auribus. Nunquàm credidissem tanta istis sub verbis latitâsse mysteria, nisi to audijssem hodiè. Ne Apollo ipse (cujus hoc erat praeceptum) patefecisset ista diviniùs nobis; cujus to summum credo Vatem esse, ità eadem loqueris, quae ipse (si adesset) loqueretur. Saltèm nunquàm responderet istis rationibus tuis. Noster Pedantius non solebat isto modo rationes colligere ex Sylva Synonymorum, aut Floribus Poêta rum. HEm tun' hìc eras, Prae ceptor venerand? Quid me vis? Malè mihi fit, si quicquam malim: beasti me istoc verbo, nàmque unum hoc in votis erat jàm diù, instrui ut possem praeceptis institutisque tuis. Expectate plaustrum inepti arum, vincet hic opinionem vestram. Mihi summa simulanda diligentia est. Cum videam eum tanto poor moveri, ego expediam; Valet idem quod dare locum: annon? Infaustum herclè hoc verbum est, quo jàm hic à tranquilla pace miras in turbas conijcitur. Certè non memini audivisse me quam armum in singulari, said nunc deinceps (tua fretus authoritate) vsur pabo: sic etiàm & reprehensoribus re spondebo, Ipse dixit. Non ego tui vel minutissimam particulam ingenii quam potero imitation vel assidua assequi: Ita sum perat multis gradibus excellentiam tua coeterorum omnium mediocritatem. Si ille mihi non satisfecerit, to consulam denuò. Annon synecdoche? vel po tiùs Metonymia? Moriar, si to quisquam esse pos fit copiosior. Faciam. Valetudinem tuam curam diligenter, vale. Me habebis attentissimum; admiror enìm elegantias tuas.

Plot summary

Plot — Pedantius
Crobolus and the schoolmaster Pedantius are rivals. for the love of Lydia. Crobolus asks his servant Pogglostus to bilkk money from Pedantius and his friend Dromodotus. After failing with a hard-luck story, Pogglostus robs them at sword-point. Crobolus wins Lydia’s love by entertaining her to dinner. He is slow to pay his landlady for the meal, but assures her he can easily trick the money out of Pedantius. Through the parasite Tyrophagus, he lets Pedantius know that a former pupil, Leonidas, has secured a position at court, and intends to use his influence to get a royal appointment for his old tutor. On the strength of this, Pedantius is persuaded to loan Leonidas money. Tyrophagus is bringing the cash back to Crobolus when he is robbed by Pogglostus, who doesn’t know that he and his master are in league. Pedantius tries to woo Lydia, but has less success, partly because he does it using academic logic and partly because she has already accepted Crobulus. In any event, whoever wins her will need to pay her avaricious master to manumit her. She feigns interest in him after hearing of his supposed successes at court, and he tries to raise the money by offering to sell his books to the audience. The tailor Gilbert pursues him for payment of his bills, but Pedantius only gives him a string of classical authorities and quotations; Gilbert threatens to sue him. Pedantius sends Lydia money and a ring, but the news comes back that she is dead. She has sent him back his ring, and, with her last breath, told him not to grieve for her, and to leave the country. Assured of her love for him, Pedantius complies and goes into exile. With him out of the way, Crobulus is free to marry Lydia, who is not really dead, using the money he has tricked out of the pedant. |