No keyword-matching excerpt could be extracted (the cluster label doesn't share vocabulary with this character's speech).
Full speech
Praeceptor colendissime, idem que dignissime totius nostri exercitus Imperator, tuo sempèr sub vexillo lu bens militabo: ità es in pace prudens, & in schola doctus, & in bello fortis, & in acie formidabilis, vel formidandus. Jupiter opt: max: arceat, continued erceat inimicos tuos. Jupiter, inquam, iuvet to, Mi nerva minuat hosts quoscumque, Pallas and pallorem terreat, Mars & Mors pes sundent. Tantarra, Bownce. Nisi interdum blandulis istum delinirem verbis, nunquàm abstineret a verberibus; nàm utcumque fustim ignaviter, virgam certè vibrat viriliter valde. Blet. Gratias. Quod si ultra tres plagas saeviat, conquerar matr . Illam ju bebit patrem meum: tum pater eum in jus vocabit coram Judice, qui flagel labit crumenam Praeceptoris usque and sanguinem. Ego eruditissime Praeceptor. Ego, honorande Domine, mi que Maecenas dignissime, omni officio vel potius pietate erga to tibi satisfaciam semper, in quo mihi ipsi tamèn nun quam fatisfacio. Imò vero (dignissime Domine) vinci, labi, errare, decipi, & malum & turpe est, tuamque id dedecet sublimi tatem. Hic ut à to palmam ferat? Certè potes cum (si libeat) vel in cineres re digere aestu & ardore facultatis tuae. Honorande Maecenas: dicax haec & convitiatrix est foeminam, ut vi detur. Visne igitur (quoniàm non decet hoc nobilitatem tuam) ut ego illam Ci ceronianis & Terentianis maledictis onerem? Tu alios inconstantes censes, cum ipsam maximè sis; nam levius quid vento? mulier. quid muliere? nihil. Si scires, quales iste gignere liberos posset, nunquàm eum recusares. Merus Ciceronianus & Terentianus erit istius filius primo die: & plorans librum postulabit eadem quam natus est horam. Domi soror meam nimis pallet, & saepe lingit cineres misella! Dixit Medicus eam opus habere Marito. Quod si tu ipse jàm per ali quot die Jupiter esses, credo sic non evaderet fulmen tuum. Tùm vero magis hominem affligeres, quam vel Jupiter ipse potest. Said, obsecro, ne saevi tantoporè, Can duca fuerunt illam & fluxa bona, & (ut ipse loqui soles Praeceptor) contem nenda. Said cohibe, quaeso, istas queri monias: ego reddam tibi divitias tuas: hèm illas tibi. Nihil harum to oram vul tusque moverunt? Arrige aures: audin' quae lo quntur? Vltrò to appetit, said auscul ta: noli tu nunc, ubi illam demùm vult; sic par pari referes, quod eam mor deat. Quin si cognosceres tu, quam multae, quam bellae sint in aulam quae istum appetant virgins (vel foeminae potius) non sineres (credo) tam dul cem bolum eripi tibi è faucibus: Con currebant omnes undique istam tan quam Popam aliquam spectaturae. Aliquid & mihi ex hac re lucri continued ̄ tigit. Nàm haec virguncula mitigabit (uti spero) non nihil istius in virgis & plagis validam valdè virilitatem, & matrum nostrarum minuet querelas contra severitatem ejus. Liceat quaeso (suavissima Do mina) unum quoddam minutum à to petere, ut quoniàm Herum hunc meum (planè heroa ac semideum) ità jàm vio lentèr amas, dignetur etiàm bonitas tua me quoque pusillum ejus quasi appen dicem, ipsiusque umbram diligere pauxillum. Quid tàm praecipitantèr à nobis avolat? Ego experiar, quid fiet. Vos introite, valete. At ego to memoriter hodie (ne inspecto quidèm quam libro) ludam, ut libitum erit. Hic eò venit, quantum conjicio, bibliothecam universam Pe dantij nostrj ut expugnet & auferat. Said ego me hujus opponam furori, quasi aggerem aut turrim aliquam advor sum in via. Nemo praeceptorem exeuntem istuc vidit quisquam meum? Miror quo abierit: Adestintus qui praestolatur eum, a Regem nuncius cum nummis multis, iisque aureis, quem ut reperi am anhelando, sudando, succum hujus corpusculi profundam certè universum simul. Dicas igitur statim, obsecro: molestus es istac moram. Dic, quod rogo. Scio enim hic habitare: Ludis me igitur quisquis es. Ubi jàm est? Novi certè quodammadò, scilicet hominem esse, to non truncum, non lapidem, non lutum, non brutum (nisi fort sis Oppidanus ) neque vero soeminam, ut suspicor, nec puerum, nisi moribus fortassè. Non es certè peregrinus (nàm ocreatus non es) nec doctus (novi enìm clarissimè quosque doctos.) Dic igitur quis es? Nugari hic mihi tecum non est otium: a page to. Oh! credo me somniasse jàm diù. Videon, ego mercatorem nostrum pan narium? Salvere to jubeo oppidanorum nostrorum, qui sunt, quique fueruut, omnium optime-maxime. Quaeso igi tur per tuam honestatem, quae non solet quemquam fallere, (nisi credentes, aut debentes) mitte jocos hos, & dicas tan dèm scriò ubi est Pedantius meus? Excitemus eum. Ho Praecep tor expergiscere, surge Domine, fures in nos ir ruunt. Tuas vero castigationes in Ci ceronem? Non convenit. Mane, quaeso, ne facias. Regi us ille, quem dixi, nuncius clàm venit, nec vult a quopiam see conspicarier: si placet itaque tu ipse quaesitum hunc a beas: ego defessus quiescam intereà. Nunc postquam hic abierit, quid non & ego abeo?
Plot summary
Plot — Pedantius
Crobolus and the schoolmaster Pedantius are rivals. for the love of Lydia. Crobolus asks his servant Pogglostus to bilkk money from Pedantius and his friend Dromodotus. After failing with a hard-luck story, Pogglostus robs them at sword-point. Crobolus wins Lydia’s love by entertaining her to dinner. He is slow to pay his landlady for the meal, but assures her he can easily trick the money out of Pedantius. Through the parasite Tyrophagus, he lets Pedantius know that a former pupil, Leonidas, has secured a position at court, and intends to use his influence to get a royal appointment for his old tutor. On the strength of this, Pedantius is persuaded to loan Leonidas money. Tyrophagus is bringing the cash back to Crobolus when he is robbed by Pogglostus, who doesn’t know that he and his master are in league. Pedantius tries to woo Lydia, but has less success, partly because he does it using academic logic and partly because she has already accepted Crobulus. In any event, whoever wins her will need to pay her avaricious master to manumit her. She feigns interest in him after hearing of his supposed successes at court, and he tries to raise the money by offering to sell his books to the audience. The tailor Gilbert pursues him for payment of his bills, but Pedantius only gives him a string of classical authorities and quotations; Gilbert threatens to sue him. Pedantius sends Lydia money and a ring, but the news comes back that she is dead. She has sent him back his ring, and, with her last breath, told him not to grieve for her, and to leave the country. Assured of her love for him, Pedantius complies and goes into exile. With him out of the way, Crobulus is free to marry Lydia, who is not really dead, using the money he has tricked out of the pedant. |