Passages from this character's speech that contain the most distinguishing words for Cluster 20 (ithimore, nat, invisible, notary, glycerie, humfrey…). Matches are highlighted.
scripsi pro fecto quam minutissima. Reliqui pan narij obmumurabant see per me depau perandos. Pannus ille pro togistuorum discipulorum certè profectocrat quasi donatus. Non laudare jàm volcham mere cem, said pretium exiguum, ità ut veris simè dici possit, non digno pretio vendi tus, said quasi semi-donatus. Ego pannum non conficio,
nihil lucrari statuo Londinj and singulas ulnas in pecuniis numeratis constabat—Quid? would. Erram re nolo. S. S. P? Ita, recte meminj. S. S. S. nempe binos coronatos cum dimidio. Ego tantundem hic posui. non obulo plus. Vide, lege. Ego nolo aes Romanum, quod non est pecuniam currens hodie, neque umquam cogito capere Capitolium.
Full speech
Adhuc plura. Item Panni nigri optimi ulnae septem, cum di: quam: Item, Holoserici trium pilorum ulnae tres, & di. Item Setini ulnae quatuor. At at de Setino addenda est figurae by nariae cauda, ut fiat ternaria; Textus meus est difficillimus solutu: hic demum griphi sunt, & Crocodolites: Meus liber devorate istos Academicos libros & in nihilum redigit. Nàm ego nuper in Academiam cum artem exer cerem istam, potui unico hoc meo au thores reliquos quoscumque illorum refutare, sedibusque suis deturbare. Ex omnibus debitoribus no stris nulli sunt tàm Perjuri, quam Scholars isti: qui (freti fallaciis suis) non curant Argumenta nostra etiàm ab authoritate. Nos ex singulari nostro Amore, & mero motum miseri cordiae permittimus, ut in hoc Registrum & penetrale nostrum veniant, sicque au fer unt à nobis non solum laneos pannos praestantissimos, said etàm vestes bom bicinas & sericas, sericum Damasce num, sericum rasum, sericum villosum, & denique quid non? Namque ita lautè vestiti incedunt, ac si essent generosi Templarii. Said non pretium est persolvendum, subducunt see callidè. Si pultemus cubiculi fores, respondent, see non esse intus, curant see abesse pe regrè, aut imperiose denegant. Quis tu es? Quid mihi tecum? Non sum, non possum, non libet esse domi. Tùm, nè à nobis conspiciantur, clàm per posticum & angiportus quosque subrepunt quasi mures. Quod si fortè inopinantes nobis in platea occurrerint, tanquàm si lupum vidissent, ne unum proloqui verbum possunt. Eorum unus nuper mihi ro ganti debitum, Quid opus, inquit, est tanta importunitate? Ampliùs deli berandum censeo. Quid suspiciosè me insectaris? Non sum fugitivus; Vos open pidani nos Academicos viperino mor detis morsu. Said eccum percommodè puerulum debitoris mej. Vah, consilium validum, saepe ego, istuc veniens, talibus illusus sum dolis. Sister gradum puer: scio ego, quem quaeris, ubi est. Convert to istuc, quin istac inquam. In illis est aedibus. Nec tu nôsti, obsecro? Quam astutè simulate simia! Oh puerum castigandum! Ob serva me dilgentiùs paulò. Nec dùm nôsti? Imò doctus sum. Non vides li brum hunc? Volumen magni pretii. Nec meministi caligas istas undè acceperis? Adhuc haud emptae sunt: nam pretium non est solutum. Hic est, vide. Hac in paginam cubat: & nimium dium recubavit. Vtinàm adesset, to castigaret; aut ego illum castigarem probè. Relinque tandèm ista puerilia: abi, investiga praeceptorem: ego interim intus eum domi vestrae praestolabor vnà cum illo nuncio, qui nummos attulit. Video jàm alio redeundum esse tempore. Said non multum hoc auferet. Literam scriptam manet. Faciam ut hujus laboris mei fraudisque suae poeniteat eum. SAlutis impertio tibi pluri mum, venerabilis magister Pedanti. Quid? Ne respicere quidèm soles, qui to salutant? Potes ex codice meo conjicere, quid velim. Quoniàm extorquere vis, scias me saepiùs hunc advenisse, tecum ut agerem de gravissimis rationibus: semperque lusa operam est: itaque nunc certè mirificè gaudeo, praesentem hic to tandèm contueri. Imò aliud est quod tua pera adferri potest amplius. Nôsti manum & stylum hunc? Vides subscriptionem? Hasce merces nomini meo suppositas anno & die prae scriptis agnosco Pedantius. Imo vere ego neminem metuo worser dolo. Vendo quales alii solent. Doctissime Domine Pedantj, apud me Poetae non funt in pretio, said pecuniae prae manibus solutae. Illarum autem mercium ego pretia scripsi pro fecto quam minutissima. Reliqui pan narij obmumurabant see per me depau perandos. Pannus ille pro togistuorum discipulorum certè profectocrat quasi donatus. Non laudare jàm volcham mere cem, said pretium exiguum, ità ut veris simè dici possit, non digno pretio vendi tus, said quasi semi-donatus. Ego pannum non conficio, said ab aliis confectum vendo. Atqui ex serico illo Setino, quod in thoracem e meras, prorsus nihil lucrari statuo Londinj and singulas ulnas in pecuniis numeratis constabat—Quid? would. Erram re nolo. S. S. P? Ita, recte meminj. S. S. S. nempe binos coronatos cum dimidio. Ego tantundem hic posui. non obulo plus. Vide, lege. Ego nolo aes Romanum, quod non est pecuniam currens hodie, neque umquam cogito capere Capitolium. Per Jovem ego nolo anseres tuos. Mitte haec, legenda discipulis tuis. Lege, quaeso, quod me & to attinet, per cur paginam totam. Lege distinctè, si vis, singula. Imò etiam intelligere posse scio. Ignosce vero mihi de scription. Nos non sumus scholars. Satis iocatus es, jam non quaero ut lega , said ut respondeas serio. Solve quaestionem meam, solvendo de bitum liberam nomen tuum. Quid re spondes? Nomen, quod ego appello, est Pedantius, non Simonides age. Ego nihil moror obscuritates tuas. Dic planissimè; numquid non per solvendum putas, quod debes? O! cares pecuniam? At interìm ubi fides? At creditores mei satisfieri fibi aliter à me volunt. Accepisti à me merces optimas: red nunc nummos. Taces autèm de reddendo. Quin igitur optimas optimo persolvas tan dèm pecunias. Alioquin non es optimus. At mihi jàm eundum est and nundinas. Nos, qui uxores & liberos would bemus, non convenit dictam pro de bitis accipere, Verba non alunt fami liam. Ego far nequeo procrastina tiones istas. Merces mihi emendae prae senti pecuniam, non sententiis. Omninò hoc tibi vere excidit, fas non est, neque erit. Video mihi de inceps lege agendum esse. Heus, edico tibi, nisi nummos paraveris in diem crastinum, in jus to traham vale. NEqueo, quod quaero, inve nire nomen; ità multi in hoc codice meo incarcerati continen tur, ut singulis distinctas sedes seorsim tribuere nequeam: said nunquàm de sistam donec invenero, quem volo. Hic jàm fortè fortuitò incidi in ali um—Cro. Crob. (quem oportet e tiàm convenire) amatorem scilicet le pidum, astutum carnificem Crobelum, qui meam ex officina totus jàm splendet. Augebo numeros pretii, nisi solvat bre vj. At iste garrulus, nitidus, gracilis, splendidè vestitus (said meo sumptum) ubi demum latitat? Pe. Pe. Pe. (peer at male) Pedantius. Tandèm reperi. Nunc si possim conventre hominem aptè, Dam bit mihi poenas illicò, efficiam ut legate hunc paulisper librum Characteribus insignitum pulcherrimis. Oh quam tur gent lineae gravidae. Verte folium.
Plot summary
Plot — Pedantius
Crobolus and the schoolmaster Pedantius are rivals. for the love of Lydia. Crobolus asks his servant Pogglostus to bilkk money from Pedantius and his friend Dromodotus. After failing with a hard-luck story, Pogglostus robs them at sword-point. Crobolus wins Lydia’s love by entertaining her to dinner. He is slow to pay his landlady for the meal, but assures her he can easily trick the money out of Pedantius. Through the parasite Tyrophagus, he lets Pedantius know that a former pupil, Leonidas, has secured a position at court, and intends to use his influence to get a royal appointment for his old tutor. On the strength of this, Pedantius is persuaded to loan Leonidas money. Tyrophagus is bringing the cash back to Crobolus when he is robbed by Pogglostus, who doesn’t know that he and his master are in league. Pedantius tries to woo Lydia, but has less success, partly because he does it using academic logic and partly because she has already accepted Crobulus. In any event, whoever wins her will need to pay her avaricious master to manumit her. She feigns interest in him after hearing of his supposed successes at court, and he tries to raise the money by offering to sell his books to the audience. The tailor Gilbert pursues him for payment of his bills, but Pedantius only gives him a string of classical authorities and quotations; Gilbert threatens to sue him. Pedantius sends Lydia money and a ring, but the news comes back that she is dead. She has sent him back his ring, and, with her last breath, told him not to grieve for her, and to leave the country. Assured of her love for him, Pedantius complies and goes into exile. With him out of the way, Crobulus is free to marry Lydia, who is not really dead, using the money he has tricked out of the pedant. |